یا رب این خلد برین یا جنه الماواستی یا همایون بارگاه بضعه موساستی
این مهین بانو كه در برج شرافت اختری است نسل پاك و زاده انسیه الحوراستی
فاطمه اخت الرضا, سلطان دین, روحی فداه خاك درگاه تو از عرش علا اعلاستی
ملجا اهل زمان و شافع یوم المعاد خواهر سلطان دین و ثانی زهراستی
مرقد نورانیش گویا ریاض جنت است تربت پاكش ز مشك و عنبر ساراستی
گو بیاید تا به بیند این همایون بارگاه آنكه بر وجود جنت دنیاستی
حضرت ناطق بحق صادق چنین فرموده است درجزای زائر او جنت الماواستی
ای مهین بانوی كاخ عصمت, ای مایه وجود ای كه خاك درگهت رشك دم عیساستی
حق ام و اب اگر مانع نبودی گفتمی هم زخیل خادمانت آدم و حواستی
طالب دنیا به قم چون طیر اندر مجلس است ظالم اندردشت قم چون ملح در دریاستی
هر كه از روی خلوص آرد به درگاه تو روی خوشدل از دنیا وفارغ ازغم عقباستی
عقل در احصاء قدرش قاصر است و پا به گل گرچه چون لقمان دهر وبوعلی سیناستی
خطه قم شد زیمن مقدمش رشك جنان در صفا دارالخلودو ازشرف غبراستی
چون بدیدی این بنا را عقل گفتی كاسمان صورتی در زیر دارد آنچه دربالاستی
