امام خمینی كه تحولات جاری جهان و ایران را زیر نظر داشت از فرصت به دست آمده نهایت بهره برداری را كرد . شهادت آیه الله حاج سید مصطفی خمینی در اول آبان 1356 و مراسم پرشكوهی كه در ایران برگزار شد نقطه آغازی بر خیزش دوباره حوزه های علمیه و قیام جامعه مذهبی ایران بود . امام خمینی در همان زمان به گونه ای شگفت انگیز این واقعه را از الطاف خفیه الهی نامیده بود . رژیم شاه با درج مقاله ای توهین آمیز علیه امام در روزنامه اطلاعات انتقام گرفت .
اعتراض به این مقاله ، به قیام 19 دی ماه قم در سال 56 منجر شد كه طی آن جمعی از طلاب انقلابی به خاك و خون كشیده شدند .
برگزاری مراسم سوم ، هفتم و چهلم های پیاپی در بزرگداشت خاطره شهیدان در تبریز ، یزد ، جهرم ، شیراز ، اصفهان و تهران قیامهایی مكرر پدید آورد .
جایگزینی یك تكنوكرات غربزده به نام جمشید آموزگار به جای هویدا ، نخست وزیر 13 ساله شاه ، كمكی به حل بحران رژیم نكرد . جعفر شریف امامی با شعار (( دولت آشتی ملی )) روی كار آمد . فریبكاریهای وی و مذاكرات او با آقای شریعتمداری در قم نیز نتوانست مبارزات مردم را متوقف سازد . در زمان دولت او كشتار بیرحمانه مردم بوسیله نیروهای نظامی در میدان شهدا ( ژاله ) تهران در روز 17 شهریور اتفاق افتاد . رسما حكومت نظامی در تهران و 11 شهر بزرگ ایران برای مدتی نا محدود برا قرد شد . از روشهای موفق امام خمینی در پیشبرد مبارزه علیه رژیم شاه دعوت مردم به اعتصاب و گسترش آن بود . اعتصابهای سراسری در ماههای پایانی رژیم شاه ره اركان رژیم و وزارتخانه ها و ادارات و مراكز نظامی كشیده شد و ضربه نهایی را اعتصاب كاركنان شركت نفت و بانكهای و مراكز حساس دولتی وارد ساخت .
